15 misverstanden (en 1 conclusie) over cannabis

7 07 2008

1. Minder coffeeshops zal leiden tot minder cannabisgebruik.

Dat is niet waar. In Nederland – het enige Westerse land waar ‘legaal’ in coffeeshops cannabis wordt verkocht – gebruikt 13 procent van de jongeren cannabis. In landen waar cannabisgebruik streng bestraft wordt gebruiken veel meer jongeren cannabis: België, Ierland, VS (17%), VK (20%), Frankrijk (22%).

2. Wie cannabis gebruikt heeft een grotere kans hard drugs te gaan gebruiken (‘stepping stone’)

Op zich zichzelf is dat waar: wie whisky drinkt is ooit met bier begonnen, en is niet direct van limonade op sterke drank overgestapt. Daarom is het ook belangrijk de eerste stap niet te zetten. Nederland is daar succesvol in: slechts 12 procent van de totale bevolking heeft ooit cannabis gebruikt. In de VS is dat 28 procent, in Australië 40 procent. Met als gevolg dat Nederland weinig harddrug-gebruikers kent, en weinig drugsdoden.

3. Coffeeshops nodigen uit tot het kopen van harddrugs.

Dat is niet waar. Coffeeshops leiden juist tot een strenge scheiding tussen soft- en harddrugs. De cannabisgebruiker zoekt graag de veilige, legale, vriendelijke shop en stapt niet graag over naar de keiharde, illegale, criminele harddrugswereld.

In landen waar cannabis en coke, hash en heroïne even illegaal zijn, is de cannabisgebruiker vanaf het eerste moment overgeleverd aan criminele dealers. Hij zit dan toch al in die sinistere wereld, en dan is de stap naar harddrugs makkelijk gemaakt.
De cijfers bewijzen het: In Nederland is 3 op de 1000 inwoners van 15-64 jaar verslaafd aan harddrugs. In Luxemburg, het Verenigd Koninkrijk, Italië, Portugal en Denemarken tussen 7 en 10 per 1000 inwoners. In Nederland 1 drugsdode per 100.000 inwoners, in Duitsland, Zweden en Finland tussen 1 en 2 per 100.000 inwoners, in Denemarken 5 en Noorwegen 8.

4. Coffeeshops leiden tot overlast

Dat hoeft niet zo te zijn. Coffeeshophouders zijn gebaat bij rust en veiligheid – omdat ze anders hun lucratieve vergunning kwijt raken – en ook de cannabisroker staat niet bekend als onruststoker. In Maastricht is er toch veel overlast, maar dat komt door de enorme aantallen cannabistoeristen. Per jaar komen 1,5 miljoen buitenlanders naar Maastricht voor de cannabis. Dat zijn aantallen die vanzelf leiden tot overlast.

Nu is het wel zo dat we met bonafide coffeeshophouders afspraken kunnen maken over die overlast: de overheid kan ze proberen uit de woonwijken weg te halen en naar de randen van de stad te verplaatsen. De coffeeshophouders werken daaraan mee omdat ze op een rustige manier zaken willen doen. Met illegale coffeeshophouders kun je die afspraken niet maken.

5. De teelt van cannabis is per definitie in handen van criminelen.

Dat hoeft natuurlijk niet. Je kunt ook regelen dat de bonafide coffeeshops worden bevooraad door bonafide telers en bonafide distributeurs.
In Nederland is er echter voor gekozen om teelt en handel in handen van de georganiseerde misdaad te leggen. Immers: een coffeeshop mag cannabis verkopen, een klant mag het consumeren, maar niemand mag het telen en distribueren. En omdat het toch geproduceerd moet worden, nemen criminelen (en illegale thuiskwekers) deze taak op zich. En zo wordt alleen al in Maastricht jaarlijks € 50 miljoen door criminelen verdiend.
Dat is een absoluut doorgeschoten gedoogbeleid. Heel vriendelijk voor de mafia, maar ontwrichtend voor een Maastrichtse, Tilburgse, Rotterdamse of Amsterdamse, samenleving.

6. Die criminaliteit kun je uitroeien door de teelt en handel in cannabis uit te roeien.

Dat zal nooit werken. We hebben hier boven gezien: de gereguleerde voordeur heeft grote voordelen ten opzichte van sluiten. Maar dan moet je ook de achterdeur regelen. Anders houd je de criminaliteit in stand. Immers: als je de verkoop blijft toestaan, moet de cannabis ergens vandaan komen. Als de bakker brood mag verkopen, moet hij ook meel kunnen inslaan.

Zolang je de bakkers blijft tolereren, zul je graanboeren en molenaars houden. Dat geldt ook voor coffeeshops: elke plantage die je sluit, zal leiden tot een nieuwe plantage. En als we ze met veel geweld de stad Maastricht uit knuppelen, zullen ze in de gebieden buiten Maastricht weer boven de grond komen: het waterbed-effect.

Je kunt natuurlijk ook de bakkerijen – de coffeeshops – sluiten. Dat is in ieder geval consequent. Als de Nederlandse regering de achterdeur niet wil regelen, dan zal Maastricht moeten kiezen voor een keihard schoonvegen van de stad. Maar zoals dat met bakkerijen en graanboeren zou gaan, gaat dat ook met coffeeshops en plantages: ze gaan illegaal, op andere plekken buiten Maastricht, gewoon verder. Want de behoefte aan brood blijft even groot. En dat geldt ook voor de behoefte aan cannabis: onder –1- zagen we dat er in landen zonder coffeeshops zelfs meer wordt gebruikt dan in Nederland.

Vandaar het Maastrichts voorstel om tegelijkertijd de teelt en handel onder strikte voorwaarden te reguleren én de coffeeshops te verplaatsen naar terreinen waar ze geen overlast veroorzaken. Alleen in de totale samenhang werkt dit beleid.

Deze aanpak heeft onze voorkeur omdat ze leidt tot minder cannabisgebruik, minder harddrugsgebruik, minder overlast en minder criminaliteit. De andere optie is: een keiharde oorlog tegen drugs, de stad schoonvegen, waardoor alles buiten de stad illegaal verder gaat.

7. Het reguleren van teelt en handel heeft een aanzuigende werking op drugstoerisme

Dat is natuurlijk onzin. Buitenlanders komen naar coffeeshops omdat je hier cannabis kunt kopen (maximaal 5 gram per persoon) zonder gearresteerd te worden. Hoe die cannabis aan de achterkant de coffeeshop binnenkomt, zal ze worst wezen.

8. Regulering van de achterdeur is juridisch onmogelijk.

De gereguleerde voordeur (de verkoop van cannabis onder strikte voorwaarden en onder strikt toezicht aan particulieren) is óók juridisch onmogelijk. Immers: de Nederlandse opiumwet verbiedt het bezit van cannabis volledig. Toch geeft de minister van justitie een aanwijzing aan het Openbaar Ministerie: minder dan 5 gram particulier bezit en minder dan 500 gram voorraad in coffeeshops wordt niet vervolgd.

Iets soortgelijks kan hij dus ook voor de achterdeur regelen. Legaliseren kan niet, willen we ook niet, reguleren kan wel.

9. Regulering van de achterdeur stuit op Europese bezwaren

Eurocommissaris Frattini (o.a. drugszaken) zegt in mei in Volkskrant: Nederland moet het zelf beslissen, het is een nationale aangelegenheid, mits buurlanden er geen last van hebben. Buurlanden hebben NU juist heel veel last van de strengere aanpak van de plantages in Nederland. En klagen dus ook, terecht. Als wij de plantages hard aanpakken, en dat doen we, verdwijnt de productie allemaal naar België en Duitsland. De laatste tijd worden daar veel plantages opgerold, die vervolgens weer elders verder gaan. Immers de markt wordt echt niet kleiner, zoals we hier boven hebben gezien, en het zal dus ergens geproduceerd moeten worden.

10. Burgemeester Leers van Maastricht verheerlijkt cannabisgebruik

Dat is dus echt flauwekul. Burgemeester Leers heeft niks met cannabis, heeft het nooit gebruikt, en hoopt dat de jeugd er met zijn tengels van af blijft. Maastricht kiest een beleid dat voorkomt dat kinderen aan de cannabis gaan. Nederland heeft bewezen daar gunstig in te scoren en Maastricht steunt dat beleid dus ook.

Het probleem is: de morele bezwaren die Burgemeester Leers heeft tegen cannabis, los je niet op door te moraliseren. Want als je gaat moraliseren, moet je coffeeshops sluiten, en de gevolgen daarvan zijn: meer kinderen aan de cannabis, meer overstap naar harddrugs, en een nog grotere criminaliteit.

11. Het reguleren van de teelt en handel (‘achterdeur’) heeft geen zin. Er blijft criminaliteit bestaan.

Nu zijn we een derde van de politie-inzet kwijt aan iets te bestrijden wat niet te bestrijden valt, omdat we het een vaste plek in onze samenleving hebben gegeven: cannabisteelt. Alles wat we neerslaan, komt op een andere plek weer terug. Als we nu de aanvoer naar de gereguleerde shops uit de handen halen van de mafia, door het bij bonafide kwekers te leggen, is het overgrote deel van het probleem opgelost. Dan kunnen we de politie-inzet concentreren op de laatste resten illegaliteit. Dat is veel effectiever.

12. Bij het reguleren van teelt en handel zal de prijs stijgen, waardoor illegale cannabis aantrekkelijk blijft

Dat is onwaarschijnlijk. De prijs zal zakken omdat er geen risicopremies meer betaald hoeven te worden. Maar deels ook weer stijgen omdat de bonafide teler ook bonafide belasting en werknemerspremies gaat betalen. Volgens de coffeeshophouders zullen die effecten elkaar netto opheffen. De vergelijking die Nederlandse ministers wel eens maken met medicinale cannabis (legale, zeer beperkte teelt van marihuana voor bijvoorbeeld reumapatiënten) loopt mank, omdat het daar om veel kleinere hoeveelheden ging en bij ieder plantje bovendien een hele collegezaal vol professoren werd ingehuurd om de boel te begeleiden en te controleren.

13. Het THC gehalte zal dalen in de gereguleerde cannabis, dus zullen de ‘hardliners’ de illegaliteit blijven opzoeken.

Het THC-gehalte (zeg maar: het ‘alcoholpercentage’ in cannabis) is nu ook al aan het dalen na jaren gestegen te zijn. Gebruikers willen SOFT-drugs en slaan op hol van de ‘harde’ cannabis die tijdelijk op de markt is geweest. En dat willen ze niet. In het café wordt ook meer bier gedronken dan whisky. De markt regelt het dus zelf.

14. Maastricht verplaatst zijn problemen naar de Belgische grens

Het is precies andersom: België verplaatst zijn problemen naar Maastricht. Justitie in België vervolgt bezitters van minder dan 3 gram cannabis niet. Ze mogen het dus in België hebben. Maar ze mogen het niet in België kopen. Daarvoor moeten ze naar Maastricht. En daarmee veroorzaakt België een gigantisch probleem in onze stad.

Dat probleem gaan wij aanpakken door een aantal Coffeeshops (8 van de 15) weg te halen uit de onoverzichtelijke binnenstad en uit woonwijken en deze in groepen van 2 of 3 te concentreren in drie ‘CoffeeCorners’ aan de randen van de stad.

Die randen van de stad vallen voor een deel samen met de staatsgrens tussen Nederland en België. Toch blijven we per saldo verder weg van die grens dan in de oude situatrie. De twee grootste coffeeshops van Maastricht – de beroemde cannabisboten die vrijwel alleen op Belgische klandizie draaien – liggen nu 3,5 kilometer van de grens. Dat wordt 8,3 kilometer.

Wie over Smeermaas (Lanaken) Maastricht binnenkomt vond 2100 meter na de grens twee coffeeshops aan de Bosscherweg. Dat wordt nu inderdaad minder: 600 meter. Maar in een veel beter te controleren omgeving. Daarvoor in ruil verdwijnen er trouwens ook weer twee: Annalaan en Brusselsestraat (resp. 2,7 en 3,4 kilometer van de grens).

Gemiddeld genomen komen de coffeeshops dus verder van de grens te liggen dan ze nu liggen. En bovendien beter toegankelijk, met betere parkeervoorzieningen, waardoor de enorme overlast van – met name Belgische – cannabistoeristen kan afnemen. Met die toerist is trouwens niks mis, maar wel met de massa, die in de kleine kronkelige straatjes van Maastricht veel overlast veroorzaakt. Ook kunnen we in de nieuwe CoffeeCorners de illegale straatverkoop beter tegengaan. En komt er een toegangscontrole die strenger is dan op Zaventem.

Maastricht verplaatst haar problemen dus niet naar België, Maastricht lost een probleem op. Voor haar eigen burgers, die de overlast van het massale cannabistoerisme meer dan beu zijn, voor haar buren en voor haar gasten. Ook dat zijn merendeels Belgen, die in Maastricht veilig willen wonen, uitgaan, shoppen, werken en parkeren.

15. Gezondheidsrisico nummer 1

Jaarlijks aantal doden in Nederland als het gevolg van:

Obesitas: 40.000
Tobacco: 18.000
Alcohol: 3.500
Harddrugs: 60
Magic Mushrooms: 0,1
Cannabis: 0

Conclusie

Het Nederlands beleid is goed voor de volksgezondheid, omdat het relatief weinig cannabisgebruikers oplevert, en een beperkte overstap op hard-drugs. Het beleid is slecht voor de samenleving als geheel, omdat de productie en handel in handen zijn gelegd van de georganiseerde misdaad.

Dat kan tegen gegaan worden door niet alleen de verkoop en consumptie, maar ook de teelt en distributie onder strenge voorwaarden te reguleren.

Op lokaal niveau, en dan vooral in grenssteden speelt er nog een aspect: overlast door de vele buitenlandse cannabistoeristen. Daarvoor is een oplossing denkbaar: verplaatsen van coffeeshops naar plekken waar de buitenlanders langs rijden en waar weinig mensen wonen.

Daarvoor is vaak de medewerking van buurgemeenten nodig, die nu geen coffeeshops hebben (die zijn allemaal in de centrumgemeente, zoals Maastricht, gevestigd) en dus ook niet staan te trappelen om in hun buurt een coffeeshop te krijgen.

Dat is begrijpelijk. Het alternatief is echter nog veel onaantrekkelijker:

1. Als de buurgemeenten niet meewerken zal een stad als Maastricht het aantal coffeeshops verlagen: precies genoeg om de eigen bevolking te voorzien. De markt zal niet afnemen, en zich dus verplaatsen naar omliggende gemeenten.

2. Als Den Haag niet meewerkt aan het reguleren van de ‘achterdeur’ (teelt en handel), zal Maastricht op een andere manier het evenwicht – de consequentie in het beleid – moeten zien te bereiken. En dat kan alleen door het sluiten van alle coffeeshops. Als de achterdeur op slot blijft, zal op termijn ook de voordeur op slot moeten.

De ellende voor de buurgemeenten wordt dan nog groter. Want het is en blijft een illusie dat de behoefte aan cannabis vermindert.

Maar de ware slachtoffers zijn vooral onze jongeren. Die moeten hun cannabis kopen bij zware criminelen die niet zullen nalaten om ook zware harddrugs te slijten. Zoals dat nu in Frankrijk, Engeland, de VS en vele andere Westerse landen gebeurt; landen waar zowel het cannabis- als het harddrugsgebruik vele malen hoger ligt dan in Nederland.

Voor het welzijn van cannabisgebruikers en niet-cannabisgebruikers is een strikte regulering van voor- en achterdeur, met een verstandig spreidingsbeleid, de beste oplossing.

Maar het is, zoals hierboven aangetoond, een totaalpakket. Voordeur, achterdeur en spreiden, moeten in één beleid worden gerealiseerd. En anders moeten we terugvallen op scenario 2: het gangbare Europese model. Met meer gebruikers, meer overstap naar harddrugs, meer criminaliteit, meer maatschappelijke schade.

De bekende FBI-crimefighter Joseph McNamara, en George Schultz, de havik uit de Reaganregering, kwamen in 2002 tot een voor hen opmerkelijke conclusie. Een dappere conclusie, vanuit hun positie. Maar een conclusie die wij eigenlijk al lang kennen, als we onszelf durven te dwingen rationeel, en niet moreel, naar het drugsprobleem te kijken. Zij schreven in een brief aan Kofi Anan, mede ondertekend door onze oud-premier Dries van Agt: “The war on drugs causes more harm than drugs-abuse itself.”

Bron: maastricht.nl


Acties

Information

5 responses

18 02 2009
Martijn

Zeker weten dat het gedoogdbeleid goed is voor nederland!

4 03 2009
marijuanacannabis

Het gedoog beleid is zeker beter dan het volledig verbieden van cannabis. Alleen het feit dat de achterdeur nog steeds niet gereguleerd is heeft grote nadelen. Zolang dit niet opgelost wordt geeft het Nederlandse cannabis beleid meer problemen dan nodig is.

6 07 2009
rino

De staat kweekt zelf en zet thuiskwekers neer als crimineel en straft eroplos lekker gedoogbeleid!De staat kweekt zonder stress en hoeft niet bang te zijn om iets kwijt te raken!Zij beschermd zichzelf en plukt van alle kanten!En dat mag want de staat doet wat ze wilt!En de rest overtreedt de wet want die wet geldt niet voor de staat lekker makkelijk!Controle ,geld zul je bedoelen!Vuil spelletje!En dan laten ze met een grote smile op tv de staatskwekerij zien!Medicinaal ja !

15 08 2010
mellow stoner

ze zouden beter beseffen dat ze er in plaats geld in te steken om het tegen te houde, ze er beter geld zouden van kunnen innen om het wel mogelijk te maken? ik denk dat ons wereldje er al iets rustiger door zou gelegen zijn.
en de staat zou hopen /extra/ geld kunnen verdienen op onkruid/WEED/HASJ/

27 09 2010
Ronald A

Kweekshops dragen hun btw af, kwekers geven bakken met geld uit.
Gelukkig zijn het inkomsten en uitgaven binnen Nederland.
Een andere optie was alle wiet uit het buitenland halen, op die manier
worden er miljoenen Nederland uitgesluisd.
Hypocriet om moeilijk te doen over cannabis, en alcohol is maar normaal.
Joop Visser heeft er een pakkend lied over geschreven;
‘Heineken is een moordenaar’. http://lirama.net/song/51094
‘De ziekenhuizen liggen vol, met slachtoffers van alcohol..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: